Pa, dat is iets voor jou!

 

Klaassen is 8o jaar en sinds 1988 heeft hij panelen voor een zonneboiler op zijn dak. Hij hoort bij de eerste Zwollenaren, die hun dagelijkse energiebehoeften niet uit een stopcontact maar uit zonnestralen haalt. Als je Klaassen vraagt waarom hij dat toen gedaan heeft, luidt het antwoord: “Mijn zoon had iets gelezen over een aanbod van de IJsselmij en zei tegen mij: Pa, dat is iets voor jou!” Hij kijkt erbij alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Maar is het wel zo gewoon? Als ieder kind tegen zijn ouders zegt: ‘Dat is iets voor jullie!’ zou dan binnen de kortste keren de hele stad vol liggen met zonnepanelen?
Het klinkt haast als een sprookje. Zo simpel kan het toch niet zijn? Klaassen graaft in zijn geheugen, de rimpels staan in het voorhoofd van de voormalige tienkamper en docent klassieke talen. Hij haalt zijn schouders op alsof hij zeggen wil: “Zo is het gegaan en niet anders.”
Bijan Moshaver kijkt met een zelfde blik als Klaassen als hem gevraagd wordt naar zijn diepere motivatie om zonnepanelen op zijn dak te leggen. Oké, Bijan is lid van GroenLinks. Maar dan nog blijft de vraag waarom je lid wordt van een partij, die zich voor het milieu inzet.
“Ik houd van de natuur,” vertelt Bijan. “Ik trek er graag met mijn fototoestel op uit. Er is overal zoveel moois te zien. Daar kun je toch niet aan voorbijlopen!?” Die laatste woorden klinken als een mengeling van een retorische vraag en een uitroep. De vanzelf­sprekendheid van Klaasen en Bijan Moshaver klinkt haast naïef. Een naïviteit die nauwelijks te rijmen valt met een man, die om het vege lijf te redden in de jaren ’80 Iran ontvluchtte. Is hier argwaan op zijn plaats of is de reden om zonnepanelen op je dak te leggen inderdaad zo simpel?

Stan Fritschy